Spółgłoska zwarta dwuwargowa dźwięczna

Skocz do: nawigacji, szukaj

Spółgłoska zwarta dwuwargowa dźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczanej symbolem: [b].

Artykulacja

Opis

W czasie artykulacji podstawowego wariantu [b]:

Warianty

Opisanej powyżej artykulacji może towarzyszyć dodatkowo:

  • wzniesienie środkowej części grzbietu języka w stronę podniebienia twardego, mówimy wtedy o spółgłosce zmiękczonej (spalatalizowanej): [bʲ]
  • wzniesienie tylnej części grzbietu języka w kierunku podniebienia tylnego, mówimy wtedy o spółgłosce welaryzowanej: [bˠ]
  • przewężenie w gardle, mówimy wtedy o spółgłosce faryngalizowanej: [bˤ]
  • zaokrąglenie warg, mówimy wtedy o spółgłosce labializowanej [bʷ]

Spółgłoska może być wymówiona:

Zobacz też:

Przykłady

Terminologia

Spółgłoska zwarta dwuwargowa to inaczej spółgłoska okluzywna bilabialna.