Spisek omski

Skocz do: nawigacji, szukaj

Spisek omski – spisek zawiązany 24 czerwca 1833 przez polskich zesłańców syberyjskich w Omsku.

Inicjatorzy spisku - żołnierze karnych batalionów Franciszek Ksawery Szokalski i Władysław Drużyłowski, a także ksiądz Jan Henryk Sierociński przygotowywali zbiorową ucieczkę z zesłania z pomocą miejscowych Kirgizów; liczyli także na pomoc zbuntowanych żołnierzy i zesłańców rosyjskich. Planowano zajęcie Omska, a także marsz na południe, ku Bucharze. Spiskowcy nawiązali kontakty z przedstawicielami władców kazachskich [1].

Denuncjatorzy spisku utrzymywali, że spiskowcy dążyli do oderwania tych terenów od Imperium Rosyjskiego. Śledztwo w sprawie spisku trwało ponad trzy lata. Aresztowano i przesłuchano setki osób. 1 września 1835 roku omski sąd wojskowy wydał w tej sprawie m.in. 25 wyroków śmierci. [2] Egzekucję Jana Henryka Sierocińskiego, którą wykonano w Omsku 7 marca1837 r., gdy wymierzono mu karę 6 tysięcy kijów, uwiecznił Lew Tołstoj w opowiadaniu Za co?

Przypisy

  1. ↑ Kronika powstań polskich 1794-1944, Wydawnictwo Kronika, Warszawa, ISBN 83-86079-02-9, s. 142.
  2. ↑ Kronika..., s. 142.

Bibliografia