Stanisław Królak (ur. 26 stycznia 1931 w Warszawie, zm. 31 maja 2009^[1][2]) – polski kolarz szosowy, trener kolarski. Pierwszy polski zwycięzca Wyścigu Pokoju w 1956.

W karierze sportowej reprezentował stołeczne kluby Sarmatę i Legię. W 1961 ukończył Studium Pomaturalne przy Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Początkowo pracował jako instruktor i trener kolarski w klubach Gwardia, Legia, Polonia, Sarmata, Spójnia. W 1949 pierwszy raz wziął udział w zawodach kolarskich i wygrał wyścig o "Puchar Życia Warszawy". W 1952 wystartował pierwszy raz w Wyścigu Pokoju.

Inne osiągnięcia:

• Dwukrotny indywidualny mistrz Polski w wyścigu ze startu wspólnego w latach 1952 i 1955, wicemistrz z 1953, brązowy medalista z 1958.
• Czterokrotny drużynowy mistrz Polski w wyścigu ze startu wspólnego w latach 1950, 1953, 1954 i 1955.
• Indywidualny mistrz Polski w wyścigu górskim w 1952.
• Indywidualny mistrz Polski w wyścigu przełajowym w 1955.
• Dwukrotny drużynowy mistrz Polski na torze na 4000 m na dochodzenie w latach 1950 i 1954.
• Uczestnik mistrzostw świata w wyścigu szosowym w latach 1953, 1955 i 1958.
• Siedmiokrotny uczestnik Wyścigu Pokoju: 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1958 i 1961.
• Pięciokrotny uczestnik Wyścigu Dookoła Polski: 1953, 1955, 1956, 1958, 1960.

Po zakończeniu kariery sportowej prowadził w Warszawie przy ul. Marchlewskiego sklep rowerowy.

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2008)
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2000)^[3]
• Złoty Krzyż Zasługi
• Tytuł Sportowca 30-lecia PRL
• Zasłużony Mistrz Sportu

Przypisy