Stanisław Nagy

Skocz do: nawigacji, szukaj
Kraj działania Polska Data i miejsce urodzenia 30 września 1921
Bieruń Stary Wyznanie katolickie Kościół rzymskokatolicki Inkardynacja sercanie Prezbiterat 8 lipca 1945 Nominacja biskupia 7 października 2003 Sakra biskupia 13 października 2003 Kreacja kardynalska 21 października 2003
Jan Paweł II Kościół tytularny kościół Najświętszej Maryi Panny od Świętych Schodów Odznaczenia Multimedia w Wikimedia Commons Stanisław Nagy w Wikicytatach

Stanisław Kazimierz Nagy (ur. 30 września 1921 w Bieruniu Starym) – polski biskup rzymskokatolicki, sercanin, profesor teologii fundamentalnej, arcybiskup, kardynał diakon od 2003.

Życiorys

Urodzony w śląskiej, górniczej rodzinie z matki Polki i ojca Węgra. Nosi dość popularne węgierskie nazwisko Nagy (dosłownie: wielki).

8 lipca 1945 otrzymał święcenia kapłańskie w Zgromadzeniu Najświętszego Serca Jezusowego z rąk biskupa pomocniczego krakowskiego Stanisława Rosponda. W latach 1952–1958 pełnił funkcję rektora seminarium zakonnego w Tarnowie, a następnie kierownika Studium Teologicznego w Krakowie, powstałego z jego inicjatywy. Związany z KUL-em – w 1952 obronił tam pracę doktorską, w 1968 uzyskał habilitację, w 1979 tytuł profesora nadzwyczajnego, zaś w 1985 profesora zwyczajnego. Od 1958 aż do przejścia na emeryturę wykładał teologię fundamentalną na KUL-u. W latach 1972/1973 i 1973/1974 prodziekan Wydziału Teologii, kierownik Katedry Eklezjologii Fundamentalnej, Sekcji Teologii Porównawczej i Ekumenicznej, przewodniczący Senackiej Komisji Stypendialnej, Rady Naukowej Instytutu Jana Pawła II. Przez kolejne kadencje przewodniczył Sekcji Wykładowców Teologii Fundamentalnej przy Komisji Episkopatu ds. Nauki. Z nominacji papieża Jana Pawła II przez dwie kadencje był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej. Brał udział w pracach Komisji Episkopatu do Spraw Ekumenizmu, był także członkiem Komisji Mieszanej Katolicko-Luterańskiej powołanej przez watykański Sekretariat ds. Jedności Chrześcijan i Światową Federację Luterańską. Dwukrotnie brał udział w charakterze eksperta w Synodach Biskupów w Rzymie (1985 i 1991).

Zamieszkały w Krakowie, jeździł z wykładami do Lublina i Wrocławia na tamtejszy Papieski Wydział Teologiczny. W pociągu relacji Kraków-Lublin poznał podobno Karola Wojtyłę, z którym łączyła go później przyjaźń, wyprawy po górach i bliska współpraca.

13 października 2003 wyświęcony na biskupa ze stolicą tytularną Hólar. 21 października 2003 podniesiony do godności kardynalskiej przez papieża Jana Pawła II z diakonią kościoła Najświętszej Maryi Panny od Świętych Schodów na Zatybrzu.

Odznaczenia i tytuły

Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 17 października 2008 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[1].

13 stycznia 2007 otrzymał medal „Za zasługi dla Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego”. 10 maja 2009 przyznano mu tytuł doctora honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu.

Najważniejsze publikacje

  • Chrystus w Kościele. Zarys eklezjologii fundamentalnej, Wrocław 1982
  • Kościół na drogach jedności, Wrocław 1985
  • Ty jesteś Piotr, Kraków 2003
  • Jan Paweł II po odejściu do domu Ojca, Kraków 2007

Przypisy

  1. ↑ M.P. z 2009 r. Nr 25, poz. 347.

Linki zewnętrzne