Stanisław Santor (ur. 29 marca 1922 w Suwałkach, zm. 6 stycznia 1999 w Warszawie) - skrzypek, pierwszy mąż Ireny Santor. Studiował w klasie skrzypiec u profesora Józefa Jarzębskiego, w warszawskim Konserwatorium. W latach 1944-1945 pracował przymusowo w kamieniołomach w obozie Peterscheim. Po wojnie przyjechał na krótko do Warszawy, a następnie przeniósł się do Łodzi. Tam rozpoczął pracę w Filharmonii Łódzkiej w orkiestrze pod dyrekcją Zdzisława Górzyńskiego. W 1947 wrócił do Warszawy, gdzie został zaangażowany do orkiestry Filharmonii Warszawskiej. Po dwóch latach odszedł i rozpoczął pracę w Orkiestrze Polskiego Radia i Telewizji pod dyrekcją Stefana Rachonia. Był koncertmistrzem tej orkiestry w latach 1949-1974 i 1978-1980. W latach pięćdziesiątych występował także gościnnie, z orkiestrą Mazowsza. Nagrania Stanisława Santora znaleźć można w archiwach Polskiego Radia oraz na wielu płytach z udziałem Orkiestry Stefana Rachonia.

Nagrania z udziałem Stanisława Santora

• LP Vivaldi, Martini, Albinoni Veriton SXV 723
• CD Muzyka mistrzów baroku i klasycyzmu MTJ 12501

Bibliografia

• Lewandowska Violetta (opracowanie), Irena Santor-Miło wspomnieć, wypisy z radiowej taśmy, Warszawa 1995, ISBN 83-85461-24-8
• Rybałtowska Barbara, Stefan Rachoń, Warszawa 1996, ISBN 83-86469-18-8

Linki zewnętrzne

• Strona o Stanisławie Santorze