Terytorium mandatowe
Terytoria mandatowe – terytoria (kolonie) odebrane po I wojnie światowej Niemcom i Turcji i powierzone, uchwałą Ligi Narodów, do administracji państwom zwycięskiej Ententy: Wielkiej Brytanii, Francji lub Belgii, a także Japonii, Australii i Związkowi Południowej Afryki. Państwa te nazywane były "mandatariuszami".
Terytoria mandatowe były podzielone na trzy kategorie:
- A – obszary rozwinięte, mogące się szybko usamodzielnić,
- B – obszary słabo rozwinięte, wymagające opieki przez dłuższy czas,
- C – obszary typowo kolonialne – bez najbliższej perspektywy na usamodzielnienie.
Po II wojnie światowej terytoria mandatowe przekształcono w terytoria powiernicze ONZ. Jedynie Afryka Południowo-Zachodnia pozostała formalnie terytorium mandatowym, gdyż Związek Południowej Afryki zaanaketował ją i nie oddał pod powiernictwo ONZ. Pomimo wielu uchwał Zgromadzenia Ogólnego ONZ RPA nie opuściło tego terytorium aż do roku 1990 – wtedy terytorium to ogłosiło niepodległość i znane jest jako Namibia.
Terytoria mandatowe
Kategoria A
- Irak ( Wielka Brytania; 10 sierpnia 1920 - 3 października 1932)
- Palestyna ( Wielka Brytania; 25 kwietnia 1920 - 14 maja 1948)
- Syria ( Francja; 29 września 1923 - 1 stycznia 1943)
Kategoria B
- Kamerun Brytyjski ( Wielka Brytania; 20 lipca 1922 - 13 grudnia 1946)
- Kamerun Francuski ( Francja; 20 lipca 1922 - 13 grudnia 1946)
- Ruanda-Urundi ( Belgia; 20 lipca 1922 - 13 grudnia 1946)
- Tanganika ( Wielka Brytania; 20 lipca 1922 - 11 grudnia 1946)
- Togo Brytyjskie ( Wielka Brytania; 20 lipca 1922 - 13 grudnia 1946)
- Togo Francuskie ( Francja; 20 lipca 1922 - 13 grudnia 1946)
Kategoria C
- Afryka Południowo-Zachodnia ( Związek Południowej Afryki; 1920-1966)
- Mandat Południowego Pacyfiku ( Japonia; 1920 - 18 lipca 1947)
- Nauru ( Australia; 17 grudnia 1920 - 1 listopada 1947)
- Nowa Gwinea Australijska ( Australia; 17 grudnia 1920 - 8 grudnia 1946)
- Samoa Zachodnie ( Nowa Zelandia; 17 grudnia 1920 - 25 stycznia 1947)