Usain Bolt

Skocz do: nawigacji, szukaj
Galeria w Wikimedia Commons

Usain Bolt (ur. 21 sierpnia 1986 w Trelawny) – jamajski lekkoatleta, sprinter, trzykrotny mistrz olimpijski z Pekinu, pięciokrotny mistrz i dwukrotny wicemistrz świata. Obecny rekordzista świata w sprincie na dystansie 100 i 200 m oraz w sztafecie 4 x 100 m. Mierzy 195 cm wzrostu, waży około 94 kg[1].

Biografia

16 sierpnia 2008 podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich w Pekinie ustanowił nowy rekord świata w biegu na 100 m (9,69 s), poprawiając swój dotychczasowy najlepszy rezultat (9,72 s). W biegu tym, rozegranym w bezwietrznych warunkach, niezagrożony ze strony przeciwników (drugiego na mecie Richarda Thompsona pokonał o 0,20 s), zwolnił na ostatnich kilkunastu metrach i podniósł w geście zwycięstwa ręce.

Cztery dni później zdobył drugie olimpijskie złoto. W finałowym biegu na 200 m pobił rekord Michaela Johnsona o 0,02 s, osiągając czas 19,30 s z przeciwnym wiatrem - 0,9 m/s oraz czasem reakcji startowej 0,182 s, pokonując tym samym Shawna Crawforda o 0,66 s i Waltera Dixa o 0,68 s. Churandy Martina oraz Wallace Spearmon zostali w tym biegu zdyskwalifikowani.

Trzeci złoty medal olimpijski zdobył w sztafecie 4 x 100 m. Drużyna Jamajki w składzie Michael Frater, Nesta Carter, Usain Bolt, Asafa Powell ustanowiła nowy rekord świata - 37,10 s.

Podczas mityngu Golden League w Brukseli 5 września 2008 uzyskał w deszczowych warunkach najlepszy w historii biegu na 100 m mężczyzn wynik pod wiatr: 9,77 s. przy -1,3m/s. Tym samym w 2008 roku przebiegł dystans 100 m poniżej 10 sekund aż 10-krotnie, a 200 m poniżej 20 sekund 6-krotnie.

16 sierpnia 2009 na Mistrzostwach Świata w Berlinie, w czasie reakcji startowej 0,146, poprawił rekord świata w biegu na 100 m na 9,58 s. W tym biegu na najszybszym odcinku 60-80 m pobiegł z prędkością 44,72 km/h.

20 sierpnia 2009 został mistrzem świata w biegu na 200m. Bolt przebiegł ten dystans w czasie 19,19 s, bijąc własny rekord świata o 0,11 s. Pierwsze 100 m dystansu pokonał w czasie 9,92 s (0-50 m w 5,6 s; 50-100 m w 4,32 s), czyli o 0,20 s szybciej od najszybszego biegu Michaela Johnsona, natomiast drugie 100 m pokonał w czasie 9,27 s (100-150 m w 4,52 s; 150-200 m w 4,75 s) czyli o 0,07 s wolniej. Reakcja startowa w tym biegu wyniosła 0,133 s.

W 2010 roku Bolt odmówił udziału w zawodach w Londynie ze względu na niekorzystne regulacje podatkowe, które pozbawiłyby go większości honorarium[2].

Po pierwszym od dwóch lat przegranym biegu (z Amerykaninen Tysonem Gayem na mityngu w Sztokholmie) Bolt ogłosił przedwczesne zakończenie sezonu z powodu kontuzji pleców[3][4].

W 2011 roku na mistrzostwach świata w Taegu, Bolt został zdyskwalifikowany w biegu na 100 m za falstart. Było to równoznaczne z utratą tytułu Mistrza Świata (tytuł ten zdobył jego rodak - Yohan Blake). W biegu na 200 m zdobył złoty medal, z wynikiem 19,40 s. Dwa dni później zdobył złoty medal w sztafecie 4 x 100 m., a reprezentacja Jamajki pobiła rekord świata wynikiem 37,04 s.

Trzykrotny (2008, 2009 i 2011) laureat plebiscytu na lekkoatletę roku – IAAF World Athlete of the Year[5][6].

Sukcesy

Rekordy życiowe

Najlepsze wyniki w sezonie

Bieg na 100 metrów

Bieg na 200 metrów

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Usain Bolt - Profile (ang.). usainbolt.com. [dostęp 2009-08-25].
  2. ↑ Bolt to pass on Crystal Palace Diamond League meet. Associated Press, 2010.
  3. ↑ "Bolt już nie wystartuje w tym sezonie (pol.). sports.pl. [dostęp 2010-08-10].
  4. ↑ "Bolt ends season - lower back injury (ang.). iaaf.org. [dostęp 2010-08-10].
  5. ↑ Bolt and Pearson are World Athletes of the Year – 2011 World Athletics Gala (ang.). iaaf.org. [dostęp 12 listopada 2011].
  6. ↑ IAAF: Usain Bolt i Sally Pearson najlepszymi lekkoatletami roku (pol.). Sport.pl. [dostęp 12 listopada 2011].
  7. ↑ Taki sam rezultat zanotował w tym sezonie Asafa Powell

Linki zewnętrzne