Wikariusz (z łac. vicarius) – zastępca w Kościele katolickim i Kościele ewangelickim:

• wikariusz apostolski – duchowny z uprawnieniami biskupa diecezjalnego zarządzający wikariatem apostolskim, terytorium niebędącym jeszcze diecezją.
• wikariusz generalny – duchowny (biskup pomocniczy lub kapłan) wyznaczony przez biskupa diecezjalnego do pomocy w zarządzaniu całą diecezją jako jego pełnomocnik; w zakonie franciszkańskim zastępca generała.
• wikariusz biskupi – duchowny wyznaczony przez biskupa diecezjalnego dla danego obrządku lub do sprawowania władzy wykonawczej w części diecezji lub w części spraw.
• wikariusz sądowy – duchowny wykonujący w zastępstwie i w imieniu biskupa diecezjalnego pełnię jurysdykcji biskupiej w zakresie sądownictwa kościelnego w diecezji
• wikariusz parafialny (wikary) – ksiądz wyznaczony przez ordynariusza do pomocy proboszczowi w zarządzaniu parafią.
• wikariusz kapitulny – dawniej duchowny, często prałat lub biskup pomocniczy wyznaczony przez kapitułę katedralną do zarządzania diecezją (funkcja zniesiona po promulgacji Kodeksu Prawa Kanonicznego w 1983);