Witold Gruca (ur. 15 sierpnia 1927 w Krakowie, zm. 11 lipca 2009 w Skolimowie^[1]) – polski tancerz i choreograf.

Życiorys

Uczył się tańca w latach 1941-1948 w Krakowie. Był tancerzem i aktorem w sezonie 1946-1947 w Teatrze Ziemi Opolskiej w Opolu, w roku 1948 tancerzem Opery Wrocławskiej, w latach 1949-1952 Opery Poznańskiej, w latach 1952-1956 Opery Warszawskiej. Występował w latach 1956-1961 w duecie z Barbarą Bittnerówną. W roku 1961 powrócił do Opery Warszawskiej. W latach 1967-1968 pełnił funkcję kierownika baletu Teatru Wielkiego w Warszawie.

Oprócz występów na scenie baletowej zajmował się choreografią. Opracował układy taneczne wielu przedstawień dramatycznych, operowych i estradowych, programów telewizyjnych i filmów.

Laureat I nagrody na Międzynarodowym Konkursie Tańca w Vercelli we Włoszech oraz nagrody Ministra Kultury i Sztuki I stopnia. Został również odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1983).

Ciekawostki

Wzmianka o Witoldzie Grucy pojawia się w piosence "Inżynierowie z Petrobudowy" autorstwa Stanisława Staszewskiego, wykonywanej m.in. przez Jacka Kaczmarskiego i zespół KULT. Wers brzmi:

W Warszawie Ptaszyn niech zdziera płuca,
Niech tańczy Gruca, Holoubek gra.

Artysta został pochowany w kwaterze aktorów na cmentarzu w Konstancinie.

Przypisy

Bibliografia

• Biogram Witolda Grucy na stronach Teatru Wielkiego w Warszawie
• Wspomnienie o Witoldzie Grucy w "Gazecie Wyborczej"

Bibliografia

• Jan Stanisław Witkiewicz: Grand jete, czyli wielki skok. Rozmowa z Witoldem Grucą, Iskry, Warszawa, 2004, ISBN 83-207-1745-0