Kościół Chrystusowy w Rzeczypospolitej Polskiej (poprzednie nazwy): Wspólnota Kościołów Chrystusowych w RP, Kościół Zborów Chrystusowych) – chrześcijański wolny kościół protestancki nurtu ewangelicznego, wywodzący się z tradycji Kościołów Chrystusowych (tzw. campbellitów od nazwiska Thomasa Campbella), które głosiły powrót do nauki Biblii, zgodnie z przyjętą maksymą: Gdzie Biblia mówi – my mówimy. Gdzie Biblia milczy – my milczymy, oraz zasadą reformacji: sola scriptura. Kościół posiada 5 tysięcy wiernych^[2]. Zorganizowany jest według modelu kongregacjonalnego. Organ prasowy wspólnoty stanowi kwartalnik Słowo i Życie. Kościół Chrystusowy w RP jest członkiem-założycielem Aliansu Ewangelicznego w RP. Wpisany jest do rejestru Kościołów i związków wyznaniowych Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji w dziale A, pod nr 24^[3]. Siedziba władz Kościoła znajduje się w Warszawie. Prezbiterem Naczelnym Kościoła jest pastor W. Andrzej Bajeński.

Historia

Kościoły Chrystusowe na ziemiach polskich istnieją od 1921 roku. Ich prekursorem i pionierem był pastor Konstanty Jaroszewicz. Początkowo wspólnota działała pod nazwą Kościół Chrystusowy, następnie powstało Zjednoczenie Kościołów Chrystusowych. W latach 1953–1988 polskie Kościoły Chrystusowe znajdowały się w strukturach federacyjnego Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego. W wyniku przemian ustrojowych, w 1988 r. Kościół Chrystusowy w RP odzyskał w Polsce autonomię i rejestrację jako Kościół Zborów Chrystusowych, następnie Wspólnota Kościołów Chrystusowych w RP. Obecna nazwa obowiązuje od 31 sierpnia 2011 roku.

Przypisy