Wybrzeże Kości Słoniowej
(Jedność, Dyscyplina, Praca)
(Pieśń Abidżanu)
• całkowita
• wody śródlądowe
322 460 km²
4460 km² (1,38%)
• całkowita
• gęstość zaludnienia
21 967 721▲
68 osób/km²
15 sierpnia 1960
2 Dane podane za CIA The World Factbook (źródło:CIA) (ang.)
3 Dane szacunkowe na lipiec 2008 roku, podane za CIA The World Factbook (źródło: CIA) (ang.)
Wybrzeże Kości Słoniowej (franc. Côte d'Ivoire, Republika Wybrzeża Kości Słoniowej, w tekstach oficjalnych: Republika Côte d'Ivoire[1], République de Côte d'Ivoire) – państwo w Zachodniej Afryce, położone nad Zatoką Gwinejską. Stolicą obecną jest Jamusukro, a dawną stolicą był Abidżan. Wybrzeże Kości Słoniowej graniczy z państwami:
- Liberia 716 km
- Gwinea 610 km
- Mali 532 km
- Burkina Faso 584 km
- Ghana 668 km
Państwo wzięło nazwę od nazwy części wybrzeża Zatoki Gwinejskiej (Ocean Atlantycki), skąd francuscy handlarze wywozili w XVII wieku kość słoniową.
Ustrój polityczny
Wybrzeże Kości Słoniowej jest republiką. Konstytucja została uchwalona w 1960. Głową państwa jest prezydent wybierany w wyborach powszechnych na 5 lat. Władza ustawodawcza należy do 1-izbowego Zgromadzenia Narodowego o kadencji 5-letniej, z wyborów powszechnych. Władzę wykonawczą sprawuje rząd, na którego czele stoi premier powoływany przez prezydenta. Jednak według rankingu organizacji Freedom In The World na rok 2010 prawa polityczne i swobody obywatelskie są tu mocno ograniczone.
Geografia
Powierzchnia w większej części wyżynno-górzysta. Na zachodzie, przy granicy z Gwineą masyw górski Nimba (1752 m). W południowej części aluwialna nizina nadbrzeżna. Wybrzeże słabo rozczłonkowane, na zachodzie skaliste, na wschodzie płaskie z licznymi mierzejami i lagunami. Na południu klimat równikowy wybitnie wilgotny z opadami całorocznymi (1500–2300 mm) i 2 maksimami opadów (kwiecień–lipiec i wrzesień–listopad). Na pozostałym obszarze klimat podrównikowy (opady roczne 1000–1800 mm) — w części środkowej 2 maksima opadów z zaznaczoną porą suchą (listopad–luty), na północy jedna pora deszczowa (maj–październik). Na południu w porze suchej wieje harmattan. Średnia temperatura miesięczna od 24–25 °C w sierpniu do 28–30 °C w marcu, kwietniu. Gęsta sieć rzeczna. Głównie rzeki: Bandama, Komoé, Sassandra. Dominującą formacją roślinną jest sawanna. Na południu zdegradowane lasy równikowe (ok. 22% pow.). Na wybrzeżach występują namorzyny. Ponad 6% pow. stanowią parki narodowe, w tym wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury i Przyrody UNESCO (Komoé, Taï). Graniczy z wybrzeżem zatoki Gwinejskiej, której wybrzeże jest dobrze rozwinięte.
Historia
Od XV do XIX wieku Wybrzeże Kości Słoniowej przyciągało Europejczyków perspektywą zysków z handlu kością słoniową i niewolnikami. U schyłku tego okresu opanowała je Francja. W 1960 Wybrzeże Kości Słoniowej uzyskało niepodległość. Ważniejsze wydarzenia:
- 1903-1935 Zbudowanie linii kolejowej między Wybrzeżem Kości Słoniowej a Górną Woltą (obecnie Burkina Faso).
- 1940-1942 Rząd Vichy (tzw. Państwa Francuskiego Pétaina) opanowuje Wybrzeże Kości Słoniowej.
Gospodarka
Kraj uzyskał w 1960 niepodległość. Postępuje elektryfikacja, istnieje też sieć dróg i kolei. Miasto Abidżan jest ośrodkiem turystycznym. Większość mieszkańców Wybrzeża Kości Słoniowej uprawia ziemię, kraj ten jest największym producentem kakao na świecie. W kraju tym pozostającym pod silnym wpływem zwyczajów i języka francuskiego, żyje obok licznych plemion afrykańskich wielu osadników europejskich.
Demografia
Dane można znaleźć w CIA Factbook
Religia
Struktury wyznaniowe kraju, wyrażone procentowo[2].
- Islam – 38,6%
- Animizm – 29,1%
- Protestantyzm – 16,3%, gł.: Zbory Boże
- Katolicyzm – 14,2%
- Świadkowie Jehowy - 0,05%
Zobacz też
- Wybrzeże Pieprzowe
- Złote Wybrzeże
- Wybrzeże Niewolnicze
- Reprezentacja Wybrzeża Kości Słoniowej w piłce nożnej.
Przypisy
- ↑ http://publications.europa.eu/code/pl/pl-5000500.htm#fn-ci* Wykaz krajów, terytoriów i walut, Urząd Publikacji Unii Europejskiej
- ↑ [1] Dane statystyczne zaczerpnięto z książki Patricka Johnstona i Jasona Mandryka pt. "Operation World", oraz z innych źródeł.
Linki zewnętrzne