Wyspy Izu
Wyspy Izu (jap. 伊豆諸島 Izu Shotō?) – należący do Japonii archipelag wulkanicznych wysp, ciągnących się na południe od półwyspu Izu. Razem z położonymi dalej na południe wyspami Ogasawara oraz Marianami stanowią one naturalną barierę oddzielającą Morze Filipińskie od Oceanu Spokojnego.
Archipelag tworzy 13 większych wysp – z których największą jest Izu Ōshima – oraz kilka mniejszych wysp, a także Beyonēzu Retsugan, niewielki łańcuch skał wystających ponad poziom morza. Administracyjnie owe wyspy należą do prefektury Tokio oraz wchodzących w jej skład podprefektur: Ōshima, Miyake i Hachijō.
Archipelag Izu liczy ok. 26 000 mieszkańców, którzy na stałe zamieszkują 9 wysp. Natomiast sieć osadnicza składa się zaledwie z dwóch miast oraz sześciu wsi.
- Podprefektura Ōshima
- Izu Ōshima
- Toshima
- Nii-jima i położona nieopodal Shikine-jima
- Kōzu-shima
- Podprefektura Miyake
- Podprefectura Hachijō
- Hachijō-jima i leżąca tuż obok Hachijō Kojima
- Aoga-shima
- niezamieszkane Sumisu-jima, Sōfu-gan, Tori-shima i Beyonēzu Retsugan.
Wyspy w całości należą do Parku Narodowego Fudżi-Hakone-Izu. Mieszkańcy archipelagu utrzymują się z całorocznego rybołówstwa oraz obsługi turystów, przede wszystkim miłośników sportów wodnych, niemniej jednak większość łodzi jest zacumowana w portach na półwyspie Izu. Natomiast niezamieszkana obecnie Tori-shima stanowi ważne schronienie morskich ptaków.
Pod względem geologicznym północnym przedłużeniem wysp są: półwysep Izu oraz najwyższy szczyt Japonii – Fudżi.
Archipelag charakteryzuje się wzmożoną aktywnością wulkaniczną. W 1953 erupcja podmorskiego wulkanu Myōjin-shō zniszczyła statek badawczy Kaiyō Maru no 5, w wyniku czego śmierć poniosło 31 osób. W 2000 r. w związku z gwałtowną emisją szkodliwych gazów wulkanicznych ewakuowano mieszkańców wyspy Miyake-jima, którym pozwolono wrócić dopiero w lutym 2005 r.
W okresie Edo wyspy Nii-jima, Miyake-jima i Hachijō-jima były miejscami zesłań przestępców.
