Zbigniew Józef Kraszewski

Skocz do: nawigacji, szukaj
Kraj działania Polska Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1922
Warszawa Data i miejsce śmierci 4 kwietnia 2004
Warszawa biskup pomocniczy warszawski Okres sprawowania 1970–1992 biskup pomocniczy warszawsko-praski Okres sprawowania 1992–1997 Wyznanie katolickie Kościół rzymskokatolicki Prezbiterat 12 marca 1949 Nominacja biskupia 5 listopada 1970 Sakra biskupia 8 grudnia 1970 Odznaczenia

Zbigniew Józef Kraszewski (ur. 12 lutego 1922 w Warszawie, zm. 4 kwietnia 2004 tamże) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy warszawski w latach 1970–1992, biskup pomocniczy warszawsko-praski w latach 1992–1997, w latach 1997–2004 biskup senior diecezji warszawsko-praskiej.

Życiorys

Pochodził z rodziny inteligenckiej, był synem oficera Wojska Polskiego. W 1943 rozpoczął konspiracyjne studia w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Warszawie. Brał udział w powstaniu warszawskim w szeregach Armii Krajowej jako kapelan, mimo że nie przyjął jeszcze święceń kapłańskich. Po wojnie kontynuował studia na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończył w 1949. Święcenia kapłańskie przyjął 12 marca 1949 w Warszawie z rąk Stefana Wyszyńskiego.

Pracował jako wikariusz w Lesznie koło Błonia (1949), następnie wikariusz w Piastowie (1949–1952) i w parafii św. Wawrzyńca w Warszawie (1952–1956). W 1954 obronił doktorat z teologii, specjalizując się w teologii dogmatycznej. Uzupełniał studia w Rzymie w latach 1963–1964. Od 1956 był profesorem w Metropolitalnym Seminarium Duchownym św. Jana Chrzciciela w Warszawie, a także prefektem tego seminarium (1956–1964), wicerektorem (1964–1969) i rektorem (1969–1970). Od 1970 był proboszczem parafii Bożego Ciała w Warszawie (przy konkatedrze Matki Bożej Zwycięskiej). Kanonik kapituły metropolitalnej w Warszawie.

5 listopada 1970 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej ze stolicą tytularną Horreomargum. 8 grudnia 1970 przyjął sakrę biskupią z rąk kardynała Stefana Wyszyńskiego. W latach 1970–1992 sprawował funkcję wikariusza generalnego archidiecezji warszawskiej. W Episkopacie Polski zajmował stanowiska wiceprzewodniczącego Komisji Maryjnej oraz Komisji Duszpasterstwa Akademickiego. Od 1989 był ogólnopolskim duszpasterzem kombatantów.

25 marca 1992 został przeniesiony na funkcję biskupa pomocniczego nowo utworzonej diecezji warszawsko-praskiej. Po osiągnięciu wieku emerytalnego przeszedł 6 grudnia 1997 w stan spoczynku.

Wśród wielu odznaczeń, jakim go uhonorowano, są Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (nadany przez rząd na wychodźstwie w 1979), Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1994 z nadania Lecha Wałęsy), Medal Wojska (czterokrotnie), Krzyż Walecznych i Krzyż Armii Krajowej oraz Medal Polonia Mater Nostra Est.

Wybrane publikacje

  • 1949: Obrzęd święceń kapłańskich w świetle najnowszych dokumentów papieża Piusa XII
  • 1960: Matka i Królowa nasza
  • 1963: Zagadnienie łaski u apologetów II
  • 1965: Udział Matki Bożej w dziele odkupienia
  • 1980: Sto dowodów na istnienie Boga
  • 1984: Miłosierdzie Boże ratunkiem dla świata

Bibliografia